حجاب یعنی به جای شخص، شخصیت را دیدن.
حجاب یعنی به همهی نا محرمان و ظاهر بینان “نه” گفتن.
حجاب آوای ملکوتی جمال طلبی معنوی زن است.
حجاب تلالو شبنم بر چهرهی زیبای گل است.
حجاب تضمینی برای تداوم خط زیبای شرافت است.
حجاب تداوم بخش آیههای مهربانی متقابل همسران است.
حجاب بوتهی خوشبوی گل عفاف است.
حجاب سپری است قوی در برابر شمشیرهای تهاجم فرهنگی.
حجاب سند اطاعت از فرمانده هستی است.
حجاب زنجیری گران بر دستهای دیو گناه است.
حجاب گامهای بلند انسان در کوچههای معانی است…
✦✮✦✮✦✮
در گوشهای ز صحن تو قلبم نشسته است
دل، طوقِ الفتی به ضریح تو بسته است
چون دشتهای تشنه در این آستان قدس
در انتظار ابر عنایت نشسته است
چون ذره بر ضریح خود ای روح آفتاب!
ما را قبول کن که دل ما شکسته است
فوج کبوتران تو آموخت عشق را
پرواز نور در حرمت دسته دسته است
دریاب روح خستۀ ما را که مثل اشک
دیگر امید ما ز دو عالم گسسته است
سر رسیدن عبادت به قبول طولی عبادت است. مثلا طهارت شرط عرْضی است، اما برای رسیدن به سر عبادت باید پرهیزگار بود و شرط قبول طولی نماز، تقوا است. انما یتقبل الله من المتقین.
برای قربانی کردن اسراری ذکر شده است:
حکمت قربانی قرب و نزدیک شدن به خداوند است که اگر عمل بر پایه تقوا باشد این نزدیک شدن حاصل میشود. لَن ینَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَٰکن ینَالُهُ التَّقْوَیٰ مِنکمْ. ترجمه: هرگز [نه]گوشتهای آنها و نه خونهایشان به خدا نخواهد رسید، ولی [این]تقوای شماست که به او میرسد. گلوی دیو طمع را باید برید و او را کشت.
از حکمتهای قربانی کردن اطعام فقرا و نیازمندان است. رسول خدا در حجة الوداع صد شتر برای قربانی با خود آوردند. پیامبر اکرم حکمت واجب شدن قربانی را رسیدگی به فقرا عنوان کردند که به وسعت از گوشت بخورند و فرمود: پس گوشت را به آنها بخورانید.
هدف از قربانی یاد خدا و یادآوری همه نعمتها از جمله دامهای حلال است و قربانی با یاد خداوند حلیت پیذا میکند. لِّیشْهَدُوا مَنَافِعَ لَهُمْ وَیذْکرُوا اسْمَ اللَّهِ فِی أَیامٍ مَّعْلُومَاتٍ عَلَیٰ مَا رَزَقَهُم مِّن بَهِیمَةِ الْأَنْعَام. ترجمه: تا شاهد منافع خویش باشند، و نام خدا را در روزهای معلومی بر دامهای زبانبستهای که روزی آنان کرده است ببرند.
سعدی بین سال های ۶۰۰ تا ۶۵۰ قمری در شیراز به دنیا آمد. البته در رابطه با سال دقیق تولد وی اطلاعات واضحی در دست نیست. برخی از محققان معتقد هستند که سعدی در سال ۵۸۵ قمری متولد شده است. وی از همان ابتدای زندگی مشغول به تحصیل علم و ادب بود. به طوری که به مدرسه نظامیه میرفت و دوران جوانی خود را در این مدرسه گذراند.
در آن زمان، مدرسه نظامیه به عنوان بهترین و مهمترین مرکز علم و دانش شناخته شده بود. علوم مختلفی در این مدرسه به دانش آموزان، آموزش داده میشد. سعدی به علوم مختلفی علاقه داشت؛ به همین دلیل در مدرسه نظامیه به تحصیل ادب، تفسیر، حکمت، کلام و فقه پرداخت.
او بعد از اتمام دوران تحصیل خود به شهرهای دیگر سفر کرد. از جمله شهرهای مهمی که سعدی در طول زندگی خود به آنجا سفر کرده است، مراکش، شام، حبشه و حجاز میباشد. بعد از گذشت چند سال، سعدی تصمیم گرفت مجدداً به شهر خود شیراز بازگردد. بعد از آن، دیگر سعدی از شیراز خارج نشد و تا پایان عمر خود در شیراز ماند. سعدی آثار مختلفی را مکتوب کرد، ولی اطلاعات دقیقی راجع به بسیاری از آنه در دسترس نیست.
سوم اردیبهشت ۱۳۳۸ در دامغان دیده به جهان گشود و در دامان خانوادهای متدین رشد یافت. او در تمام طول دوران تحصیل شاگر اول و یا شاگرد دوم بود و به همین علت جوایز متعددی دریافت کرد.
این شهید والامقام علاقه زیادی به قرآن داشت، گویی قرآن از همان کودکی با گوشت و خونش عجین شده بود و این عشق موجب شد که روزی خدمت مادر برود و تقاضایی کند.
شهید بسطامی به مادرش می گوید: «از شما چیزی را می خواهم و آن این است که یک شب هم قرائت قرآن در خانه ما باشد» و مادر قبول می کند، تدارک می بیند و او دوستانش را دعوت می کند و از آن پس ماهی یکبار جلسه قرآن در منزل آنها برگزار میشد.
این شهیدوالامقام فردی صبور و مقاوم در برابر مصائب و مشکلات بود و کمتر عصبانی می شد. با سکوت انسی دیرینه داشت. همیشه با کسی که معلوماتش از او زیادتر بود، دوست می شد و هیچ گاه با کسی بحث و مجادله نمی کرد. می گفت: «هر کس عقیده و ایده ای دارد.» همیشه برادر و خواهرهایش را نصیحت می کرد که به مادر احترام بگذارند و به او کمک کنند، چرا که معتقد بود مادر، یگانه گوهر قیمتی پس از خدا بر کره زمین است.
شهید بسطامی در حال تحصیل در رشته راه و ساختمان در دانشگاه بود که ورودش به دانشگاه تقریبا با اوجگیری نهضت اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی(ره) همزمان شد و او در تظاهرات و مبارزه علیه رژیم طاغوت شرکت فعال داشت. در نهایت، درگیری کشور با ارتش دژخیمان، تاب ماندن و رفتن به دانشگاه را از او گرفت و راهی جبهه شد.
امام حسین (ع) در سوم ماه شعبان سال چهارم هجری و در شهر مدینه منوره متولد شدند. بعدها لقب «سیدالشهدا» و «اباعبدالله» به او دادند. ایشان دومین فرزند خانواده هستند که پیامبر اکرم (ع) پس از نزول آیه تطهیر بارها و بارها ایشان را با نام «اهل بیت نبوت» خطاب قرار دادند. حسین بن علی (ع) در دوران کودکی از محبت و علاقه فراوان پدر برخوردار بود. ایشان در دوران خلافت امام علی (ع) در کنارشان بودند و در جنگ های مختلف شرکت می کردند. در هنگام امامت امام حسن (ع) پیرو ایشان بودند و پس از شهادت ایشان نیز تا زمانی که معاویه زنده بود، به پیمان ایشان به معاویه وفادار بودند، اما به عملکرد او سخت اعتراض می کردند.